در بیش از یک دهه اخیر، در کشورهای با لرزه‌ خیزی بالا، طراحی سازه‌ های ساختمان‌ های بلند به‌ طور فزاینده‌ ای بر پایه رویکرد نوین طراحی لرزه‌ ای بر اساس عملکرد
(Performance-Based Seismic Design: PBSD) استوار شده است.

اگرچه این رویکرد در ابتدا با هدف ارزیابی و بهسازی لرزه‌ ای ساختمان‌ های موجود توسعه یافت، اما با ایجاد اصلاحاتی، به‌ ویژه در ارتباط با معیارهای پذیرش عملکردی، به‌ عنوان یک روش طراحی کارآمد برای ساختمان‌ های بلند جدید در مناطق لرزه‌ خیز مورد پذیرش و کاربرد گسترده قرار گرفته است.

گسترش جهانی این رویکرد در کشورهای پیشرو در مهندسی زلزله همچون چین، ژاپن، نیوزیلند، ایالات متحده آمریکا و همچنین در کشورهایی نظیر ترکیه و روسیه، نشان‌ دهنده جایگاه رو به رشد آن در طراحی لرزه‌ ای ساختمان‌ های بلند است.

در ایالات متحده، به‌ ویژه در شهرهای با خطر لرزه‌ ای بالا مانند لس‌ آنجلس و سان‌ فرانسیسکو، استفاده مکرر از روش‌ های مبتنی بر عملکرد در طراحی ساختمان‌ های بلند به یک رویه متداول تبدیل شده است. شواهد آماری نشان می‌ دهد که در سال ۲۰۱۶ بیش از ۷۵ درصد ساختمان‌ های بلند در مناطق لرزه‌ خیز جهان ساخته شده‌ اند؛ موضوعی که به‌ خوبی بیانگر نقش تعیین‌ کننده و اهمیت روزافزون طراحی لرزه‌ ای بر اساس عملکرد در توسعه ساختمان‌ های بلند در سطح جهان است.

مزایای این روش نوین در مقایسه با رویکردهای سنتی تجویزی بسیار قابل توجه است. از جمله می‌ توان به افزایش سطح اطمینان در دستیابی به عملکرد لرزه‌ ای مورد انتظار سازه، کاهش هزینه‌ های ساخت و رفع محدودیت‌ های آیین‌ نامه‌ های تجویزی از جمله محدودیت‌ های مربوط به ارتفاع مجاز سیستم‌ های سازه‌ ای اشاره نمود.
همچنین این رویکرد امکان استفاده از سیستم‌ های سازه‌ ای مجهز به سامانه‌ های کنترل لرزه‌ ای نظیر جدا گرها و میرا گرها را فراهم می‌ سازد. افزون بر این، طراحی سیستم‌ های پیچیده سازه‌ ای نظیر سیستم‌ های ترکیبی، مهار های بازویی و کمربندهای خرپایی، سیستم سازه‌ ای دیاگرید (Diagrid) و سایر سیستم‌ های سازه‌ ای نوین که ضوابط لرزه‌ ای آن‌ ها در چارچوب آیین‌ نامه‌ های سنتی تجویزی پوشش داده نشده‌ اند، در چارچوب روش طراحی لرزه‌ ای مبتنی بر عملکرد امکان‌ پذیر می‌ گردد.